Seviyor, Sevmiyor, Seviyor!

6 Mayıs 2022

Evimizden meydanın karşısındaki ilkokula giden yol yabani otlarla döşeliydi- evimden okula kadar yayılan kocaman yeşil bir halı.

Aralarda da yabani çiçekler…

Genellikle, iri sarı ve minik beyaz papatyalar.

Birkaç sarı papatya ve çok, pek çok beyaz papatya…

Okula ulaştığımda hep o papatyalardan birisini kopartmış, taç yapraklarını birer birer yoluyor olurdum: “Seviyor, sevmiyor…”

Son sözü hep son yaprak söyler. İşte bak, beni yine seviyor!

Allah kahretsin! Papatyaların taç yaprakları hep tek sayılı olurdu!

Çoğu zaman yara almış bir papatyayı arardı gözlerim; böylesi, bir yaprağını kaybetmiş olduğu için belki beklediğim sonucu vermeyi başarabilir diye.

Ve nihayet bir “sevmiyor” bulduğumda… nasıl da coşkulu bir mutluluktu o!

Doğa tek olanlardan da aynı derecede memnun olduğu halde, bizim neden yalnızca bir şeyler eşleşip çift olduğunda sevinip neşelendiğimizi doğrusu bugüne dek hala anlayamamışımdır.

Birisi bana anlatabilir mi?

Andonis Panayotopoulos 

 

Yukarı